We are captives of our own identities and living in prisons of our own creation ...!i

مرا اينگونه باور کن... کمي تنها ، کمي بي کس ، کمي از يادها رفته...
 خدا هم ترک ما کرده ، خدا ديگر کجا رفته...؟!
نمي دانم مرا آيا گناهي هست..؟ که شايد هم به جرم آن ، غريبي و جدايي هست..
مرا اينگونه باور کن ...

امروز ، اینجا در خرابه های این خانه به دنبال چه می گردی؟
سالهاست که این خانه را خاک گرفته ...
و سالهاست که پائیزآبی مرده است...
خیال خانه تکانی ندارم...

 برای چه اینجایم؟
نمیدانم....!!!

شاید دلم می خواست یاد پائیز زنده باشد ...
شاید هم دلم می خواست پائیز ، آبی باشد...
شاید هم دلم می خواست ...